Reisverslag - The Rainbow Mountains Peru

Voor wie tijdens zijn reis door Zuid-Amerika of Peru een bezoekje doet aan Cusco, raad ik aan om niet allen Machu Picchu, maar zeker ook een bezoekje te doen aan de Rainbow Mountains.

Hoewel de kleurrijke bergtoppen in het Peruaanse Andesgebergte nog helemaal niet zo bekend zijn, pronken allerlei reisorganisaties in de smalle straatjes van Cusco met mooie foto’s van de bezienswaardigheid.

- Deze post bevat heel veel mooie foto's (Just saying ;) -

Beginpunt van de hike

Van andere reizigers in de appartementen naast ons hoorden we voor het eerst over The Rainbow Mountains. “Zwaar, maar zeker de mooite waard.” Wat het precies inhield wisten we niet, maar de uitdaging wilden we zeker wel aan gaan.

Wij hebben onze reis geboekt bij een lokale reisorganisatie. Daar hoef je niet lang voor opzoek in Cusco. In elke straat zijn er wel een aantal te vinden. Je kunt ze doorgaans herkennen aan de sterk gefotoshopte foto’s die ze met plakband aan de deurpost hebben gehangen.

Wij hebben voor de organisatie ‘Destiny Peru’ gekozen. Reden hiervoor is voornamelijk dat hij naast ons appartement zat en de reizigers die we ontmoet hebben daar ook hun boekingen hebben gedaan. 

Ik raad sterk aan om dit soort tours tijdens je reis te boeken. Dit scheelt vaak enorm veel geld. Zo hebben wij 110 Sol per persoon betaald voor de dag hike (Deze hike is ook in 4/5 dagen te doen). Omgerekend €32,-. Online boeken van deze track in Nederland kost vaak €80,- tot €100,-. Prijzen bij de lokale organisaties zijn ongeveer hetzelfde. 

Het boeken van de reis gaat heel snel. Ze geven wat informatie, laten foto's zien en zodra je in stemt vul je een formulier in met je gegevens. Betalen gaat contant en ook is het handig om je paspoort mee te nemen.
Destiny Peru is ook te vinden op Tripadvisor


Praktische informatie 

Gebied: Ausangate / Pitumarca
Prijs: €35,- / €55,- 
Inbegrepen: Busrit heen- en terug/ Ontbijt/ Lunch/ Snackpakketje/ Gids
Niet inbegrepen: Huren van een paard/ Entree
Start hoogte: 4326 meter
Eind hoogte: 5200 meter
Aantal kilometers: 15 km

Dag van de hike

Deel 1 - Busrit en ontbijt

Om half 4 's ochtends (Ja, dat is vroeg je bed uit) werden we verwacht op Plaza de San Blas. Dit is een klein pleintje gelegen aan de rechter kant van Plaza de Armas. (De tijd en locatie verschilt natuurlijk bij organisatie, net als de hike zelf waarschijnlijk. Dus ik vertel nu hoe ik de hike heb beleefd. ) De reden dat ze zo vroeg beginnen is omdat de reis er naar toe en de hike zelf al een paar uur duren. Aangezien ze liever niette eikers in het donker lopen en het al vroeg donker wordt in Peru, beginnen ze dus vroeg. 

Gelukkig duurt de reis naar de eerste stop al ... uur, dus kun je nog een poging doen wat nachtrust mee te pakken. Toch zou ik dat niet aan raden, want alleen de reis erheen is al adembenemend. Soms te letterlijk, ik heb meerdere keren doodsangsten uitgestaan op de smalle bergpaden met scherpe bochten. 

Tijdens de busrit naar het beginpunt van de hike stop je onderweg voor een ontbijt bij een lokale familie. Ook hier ga je aan het einde van de dag weer langs voor een stevige lunch. Dat zit dus allemaal inbegrepen bij die €32,-! Ik kon het zelf nauwelijks geloven. 

Het ontbijt bestaat uit brood met jam en thee. Vooral de thee is een aangename bijkomstigheid, want het is enorm koud om 6 uur 's ochtends. 

Peru ligt natuurlijk onder de evenaar, wat betekent dat het daar winter is als het bij ons zomer is. Overdag is daar nauwelijks wat van te merken. Hoewel de lokale mensen er vooral in winterjassen rondlopen, kunnen wij het bij 22 graden prima redden met onze korte broeken en shirtjes. Maar wanneer de zon onder is koelt het enorm snel af tot vriezen aan toe. Ze hebben ons voor deze hike aangeraden om dikke kleding mee te nemen tegen de kou. Die raad ik voor in de ochtend zeker aan, maar overdrijf er niet in zoals ons, want zodra de zon op komt en je door de bergen loopt begin je onmiddellijk te zweten. Laat je ook niet verleiden door de zelfgebreide mutsen en handschoenen van alpacawol die bij deze families te koop zijn, je gaat ze niet nodig hebben. (Tenzij je deze families financieel wilt steunen natuurlijk, de handschoenen zijn in Nederland ook nog te dragen ;))

We vervolgden onze busrit, die nog een uurtje duurde naar de start van de hike. Je stapt uit op de plek die op het eerste plaatje te zien is. Alleen dat al was ontzettend gaaf. Groen met bruine bergen, rood met paars zand en in de verte een woeste zwarte besneeuwde berg.



Deel 2 - Van start tot eind

Tijd om te beginnen! Niet alleen omdat ik graag de gekleurde bergen wilde aanschouwen, maar vooral omdat ik inmiddels vastgevroren stond en me aan het afvragen was waarom we dit ook alweer gingen doen.
Nadat je de eerste bocht om bent gegaan en over een paar watertjes bent gesprongen staan er al een aantal kinderen met paarden aan de hand naar je te kijken. De hike begint op een hoogte van 4000 meter en eindigt op 5000 meter. Voor een paar Nederlanders die op zeeniveau leven is dit dus best pittig. Je kunt er voor kiezen om met een paard mee naar boven. Een paard huren kost ongeveer €18,-. Ook tijdens de hike lopen er veel locals met een paard die je op dat moment nog kunt huren, mocht je het niet meer zien zitten.
Na de eerste 300 meter, waarbij we echt een stukje moesten klimmen, lagen we al uitgeput op de grond. Een paard klonk dus niet verkeerd, zij het niet dat ik dit heel graag zelf wilde proberen en daarnaast best allergisch ben voor paarden...
Gelukkig is de rest van de hike niet zoals deze 300 meter. Hierna begin je aan een lange wandeling over een vrij vlak gebied. Ik wil overigens niet zeggen dat je daar niet uitgeput van kan raken, want de ijle lucht zorgt nou eenmaal voor ademtekort en kan zelfs hoogteziekte en flinke hoofdpijn veroorzaken. Hoogteziekte kan heel gevaarlijk zijn, dus als het niet gaat neem dan rust of ga toch voor het paard, maar neem het serieus. Gelukkig is de reisleider overal op voorbereid en draagt hij een zuurstoftank mee. Dat klinkt inderdaad vrij heftig, maar het is toch een fijn idee om gered te kunnen worden, mocht het helemaal fout gaan.

Geloof het of niet, maar er wonen mensen op deze plek. In die kleine huisjes daar! En deze mensen wonen er al ontzettend lang. Volgens onze gids heet dit dorpje Kairawi. Hier wonen drie families bij elkaar. Dit groepje huizen behoort tot het Pitumarca gebied, waar ongeveer 6000 mensen leven. Voor het tourisme hier op gang kwam leefden ze vooral van de veehouderij van dieren als alpaca's, lama's, guanacos en vicunas. Het vlees en de vachten van deze dieren verkopen ze op de markt. Volgens de gids hebben ze geen last van de toeristen, ze hebben zelfs ingestemd. Als toerist betaal je namelijk 10 Sol bij aankomst, als entree voor het betreden van hun gebied. Daarnaast verhuren ze hun paarden en kunnen ze souveniertjes verkopen. Ze zien het toerisme vooral als voordeel. 

Een jonge bewoner van Kairawi

Na het betalen van de 'entree' wordt de reis vervolgd. Inmiddels worden de sjaals en kleedjes in de rugzak gestopt en worden de truien om de heup geknoopt. Het is een behoorlijk lange tocht. 7,5 Kilometer is op zich prima te doen, maar je merkt toch dat je steeds meer adem nodig hebt voor minder stappen. Daarnaast zijn er een aantal gedeeltes vrij stijl, vooral naar het einde toe. En hou je bijna om de 30 tot 50 meter even een pauze om op adem te komen. Dat leek op dat moment heel logisch, maar klinkt achteraf echt absurd.

Het landschap is zo ontzettend divers. Je loopt door een dor graslandschap, met links heuvels gehuld in een paars rode gloed, rechts ronde bergtoppen van donkerbruin zand waar niets lijkt te groeien. Je loopt langs de grazende schapen, alpaca's en lama's terwijl je in de verte roetzwarte besneeuwde bergtoppen ziet.

En dan ben je er bijna! Inmiddels al bijna een kilometer hoger, dus ook wat kouder en meer wind. De laatste klim is even verstand op nul en gaan. Je kunt nog bijna niets van de gekleurde bergen zien tot je echt op het uitkijkpunt bent, dat maakt zo ontzettend nieuwsgierig!
Vooral het laatste deel is echt hardnekkig en vaak letterlijk klimmen, maar als je er bent dan is dit het uitzicht! Het was het allemaal waard. En ik was zo enorm trots op iedereen dat we het gehaald hadden zonder problemen en bovenal zonder paard!
Je krijgt genoeg tijd om foto's te maken en daar maken we dan natuurlijk ook goed gebruik van. Je kunt zelfs nog eens stukje hoger klimmen, voor het hoogste uitkijk punt. Er staat wel enorm veel wind op deze hoogte, dus erg koud en bovendien gevaarlijk. De aanwas aan toeristen hebben inmiddels het trappetje de berg op weggesleten, waardoor het even stuntelen is. Maar als je eenmaal boven bent, dan kun je wel de welbekende 'Ik was bij de Rainbow Mountains-sprong' foto maken. Of wat dacht je van de 'Ik kijk inspirerend naar het uitzicht- kleermakerszit' foto (Mijn persoonlijke favoriet).

Deel 3 - En dan nog terug

Nou de terug weg gaat een stukje makkelijker en sneller. We hebben flink doorgestapt en hebben maar 1 pauze genomen. Volgens mij hebben we hier maar een uur over gedaan.
Terug in het busje reden we weer naar de plek waar we ook ons ontbijt hebben gegeten. Dit keer voor een lunch. Eerst kregen we Quinoa soep voorgeschoteld. Zijn ze hier blijkbaar gek op, want je krijgt het bijna bij elke lunch of diner tijdens dit soort tours te eten. Zelf vond ik het echt onwijs lekker!
En daarna kregen we, jawel, alpacavlees met rijst! Waarmee alpaca vlees echt te vergelijken is, daar waren de meningen over verdeeld. Sommigen vonden het lijken op shoarma, zelf vond ik dat er niet veel smaak aan zat. Het smaakt vooral een beetje zoutig. Maar echt prima te eten!

Daarna vervolgden we onze reis terug naar Cusco en was het Rainbow Mountains-avontuur weer afgelopen! :)